Maandagavond kwam ik in Perth aan. Via een visitors office het goedkoopste hostel geboekt en 2 nachten daar gebleven. Het hostel was nogal groot en ik kwam in een kamer met 10 andere meiden die daar al 3-6 maanden woonden. Je kan je dus voorstellen wat een bende het was. Kleren,cd's en dvd's, toiletspullen en nog veel meer lagen overal en nergens. Over de vloer, in de kasten, op de kasten, half uit de kasten...Allemaal uit Engeland en ik ben er wel achter dat dit best wel luidruchtige mensen zijn. Niet alleen gebaseerd op deze ervaring, maar het was me eerder ook al eens opgevallen. Ze kunnen midden in de nacht terug komen, pontificaal het licht aan doen en lopen rommelen terwijl anderen al slapen. Daarnaast was de badkamer ook niet al te schoon en in de keuken stond de hele dag de tv aan met het geluid op maxiamaal.
Dinsdag ben ik direct op zoek gegaan naar iets anders. Er moest iets goedkopers te vinden zijn (nu betaalde ik 27 dollar per nacht, best veel) en iets kleiners wat veel gezelliger is. Ik kwam bij Aberdeen Lodge uit. Buiten werd ik al door 3 leuke jongens begroet die in de brandende zon in de tuin stonden te werken. Ik kon wel even binnen een kijkje nemen en ook daar werd ik weer door 2 jongens begroet waar ik direct een leuk gesprekje mee had. Deze plek was ook niet al te schoon maar iig veel gezelliger dan waar ik nu zat.
De volgende dag trok ik er in. Ik kwam op een kamer met 5 jongens die de tent uit stonken. De banken waren bedekt met lakens en met een reden. Ze zaten vol met 'bedbugs'. Als je daar langer dan 10 minuten zat, voelde je alles jeuken.
Maar het ergste waren de wc en de badkamer! Volgens mij werden deze nooit schoongemaakt, want er liepen kalkstrepen in de wc pot en langs de muren in de douche. Allemaal haren over de vloer en in en om het doucheputje. Een douchegordijn die er te smerig uit zag om aan te raken. De douche zag eruit alsof je je heel klein wilde maken om maar niks aan te raken, je om te draaien en er heel hard weer vandoor te gaan. Dan moet je je voorstellen dat je daar je kleren uit moet trekken om een douche te nemen zodat je weer lekker schoon bent. Nou goed, ik zat hier nu, ik had al betaald dus verstand op nul en zonder al te grote bewegingen en op mijn tenen een douche genomen. Wat een ervaring. Ik heb zelfs foto's genomen van de wc en badkamer anders geloven jullie me misschien niet hahahaaaaahmmmmzz..
Ik heb een hele week elke dag fulltime naar werk gezocht. Zonder veel succes, tot Jason uit mijn hostel aabood om een handje te helpen. Hij heeft een pub gehad en heeft in de sales gezeten en had wel verstand van cv's en hoe je een goede indruk kan maken als je met de manager spreekt.
Hij woonde in Perth en wist precies waar we zijn moesten. Ik had zijn hulp ook echt even nodig, want na een hele week niks bereikt te hebben zag ik het even niet zo meer zitten. Ik had besloten om Marja op te bellen. Dit is een vriendin die in Albany woont met haar gezin. Ongeveer 400 km ten zuiden van Perth. Ik zou 2 dagen later naar haar toe komen en proberen daar een baan te vinden. Daarnaast kon ik bij hun buren een kamertje krijgen en gezellig bij hun thuis komen eten zodat ik verder helemaal geen kosten meer zou hebben.

Toen ik aankwam vertelde Bart (haar man) dat Marja in het ziekenhuis was opgenomen. Ze had gordelroos op haar hoofd en enorm zware hoofdpijn. Ze kon alleen nog maar liggen en zodra ze overeind kwam kreeg ze ondraaglijke hoofdpijn, werd duizelig en doof in haar oor. Ze wisten niet waar dit door kwam en nu 1,5 week later weten ze dit nog steeds niet. Ze is naar Perth gevlogen met de Flying Doctors om scans te maken in de hoop dat dit wat meer duidelijkheid zou geven. Na 1 MRI scan van haar hoofd hebben ze vandaag besloten dat ze er niet uit komen, sturen haar naar huis met heel veel panadol en ibu's en als het over 3 weken nog niet over is, moet ze zich maar weer melden. Snap je toch niet?
Door dit hele gebeuren heb ik haar dus nog niet zoveel kunnen zien. Haar ouders zijn er wel, die de kinderen heel goed opvangen. Dit zijn Deron (3), Jodie (7) en Danny(9) en het zijn enorme schatten. Zo mooi om te zien hoe makkelijk ze twee verschillende talen zo vloeiend kunnen spreken.
Ik logeer bij de buren waar ik een eigen huisje heb achter hun woning. Een eigen slaapkamer met 2 persoonsbed EN een eigen badkamer. Het is een gezin met 3 jongens en 1 meisje en het voelt een beetje als een 'home away from home'. Ik kom weer een beetje tot rust terwijl ik helemaal niet doorhad dat ik dat nodig had. Richard en Allison (de ouders) zijn zulke warme en vriendelijke mensen. Ik mag bij ze blijven wonen zolang ik wil en ze vragen er niks voor terug. Ongelooflijk vind ik dat aangezien ze me niet eens kennen. Richard en Daniel en Cameron (2 oudste zoons) hebben me ook al het een en ander van de omgeving laten zien. Ze hebben hier echt een fantastische kustlijn met een windmolenpark. Een rotsformatie die een natuurlijke brug vormt...De dag dat wij er waren was het zulk mooi weer. Aan het einde van de middag waar de zon alweer bina onderging. Zo enorm genoten. Richard vertelde dat veel mensen net iets te ver de rotsen op klimmen en dan door een onverwachte golf meegenomen worden en verdrinken. De volgende dag hoorden we op het nieuws dat dit inderdaad die middag dat wij er waren gebeurd was en dat diegene verdronken is.
Dat is wel heel absurd om dat te horen te terwijl je er net geweest bent.

Na ook in Albany weer een paar dagen fulltime op zoek naar werk te zijn gegaan, heb ik nu iets gevonden in een heel leuk restaurant/kiosk aan het strand. Ondanks dat het hard werken kan zijn voelt het lekker relaxt. Ik kijk uit over een wit strand met helderblauw water en de sounds op de achtergrond. Binnenkort komen de walvissen hier ook binnen. Dan liggen ze heel dicht bij het strand te luieren en krijgen ze baby walvisjes! Ik hoop echt dat ik lang genoeg hier ben om dat te zien. Dat zou echt magisch zijn...Op mijn werk hebben ze me heel veel nieuwe dingen geleerd die ik nog niet kon. Ik kan nu allerlei verschillende lekkere bakjes koffie zetten zoals dat hoort in een restaurant en drie borden tegelijk serveren hahaha. Mijn collega's leggen alles heel duidelijk uit en hebben (net als de manager) een hele positieve houding. Ik zit hier wel goed en ben blij dat ik hier een tijdje kan blijven om wat geld te sparen.
Ondertussen probeer ik bij Bart en Marja thuis ook zoveel mogelijk te helpen met de kinderen. En met Marja haar ouders door te helpen in het huishouden en te koken enz. Morgen komen Bart en Marja weer thuis vanuit Perth. Marja nog steeds met hoofdpijn, dus we zullen met z'n allen proberen om het allemaal zo makkelijk mogelijk voor haar en Bart te maken. Meer kunnen we op dit moment hier niet voor ze doen, behalve hopen op een wonder dat ze zich snel weer beter gaat voelen...