In totaal zit ik alweer 3 weken in Tasmanie. Vanuit Melbourne ben ik naar Hobart gevlogen. Alweer een hele mooie vlucht omdat het erg bewolkt was. Je vliegt boven de wolken waar de wolken niet witter kunnen zijn en de zon er zo mooi op schijnt! De zee eronder en de schaduw van de wolken op het water, erg bijzonder.
Hobart zelf is eigenlijk helemaal niet zo spannend. Ik ga er vanuit dat dat komt door een bepaald 'eiland'mentaliteit? Na 5-6 uur is alles gesloten en is er geen kip op straat. Ook de mensen blijven binnen. De enige plaats waar je nog iets te eten kan halen is de Domino Pizza. Nogal saai dus vergeleken met Mellbourne en Sydney. De dagen erna heb ik wat rondgelopen om de boel wat te verkennen. De haven was gezellig en je hebt verschillende baaien waar je leuke uitzichten hebt. Een erg praktisch maar niet heel gezellig winkelcentrum. Beetje zoals Heerenveen (hoop niet dat ik hiermee mensen beledig hihi). In het hostel waar ik zat heette de 'Pickled Frog' en is net zo dubieus als de naam. In het begin was ik er helemaal niet van gecharmeerd, beetje vies, louche en luie mensen die maar wat rondhingen. Maar it kind of grew on me. De mensen die er verbleven waren zo aardig en iedereen sprak met iedereen. Dus geen groepjes en dat was heel relaxed. Veel mensen zochten iemand om een auto mee te huren en samen het eiland door te crossen. Zo ook Stefanie. Een duitser (ja alweer) van 39 die via een duitse site heel goedkoop een auto kon huren. Wij besloten om samen te gaan en een dag later gaf Annemieke aan dat ze ook wel mee wilde. Ik kende Annemieke al van de Travel Active groep (hebben elkaar op Schiphol ontmoet). Zaterdag 23 jan konden we 'sheila' ophalen (onze auto). Een Toyota Yaris dus niet heel groot maar perfect voor ons 3-en.
We zijn eerst naar Mt Field gereden. Ongeveer in het midden van Tassie. Tentje opgezet en gaan wandelen. Het 1e wat opviel was dat er enorm veel pademalon's waren. Dit is een nog kleinere versie van de kangaroo. En ja als het klein is en een vachtje heeft is het zoooooo schattig. Natuurlijk. En je raakt er niet aan gewend. Elke keer sta je weer stil om er een te bewonderen. Ze kwamen ook op de campingsite rondsnuffelen op zoek naar eten. Echt heel bijzonder. S'avonds hebben we ook nog een eastern quoll gezien! Dit is het broertje/zusje van de Tasmanian Devil. Waar de devil zwart is, is de quoll bruin met witte stippen. Het is heel bijzonder dat we die gezien hebben want deze laten zich niet zo snel zien en zodra ze door hebben dat ze gespot zijn, sprinten ze heel snel weg. S'avonds toen het donker was zijn we het bos weer een stukje ingelopen om 'glowworms' te gaan bekijken. Dit zijn wormen die lichten op in het donker. Nou iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik helemaal niet zo'n held ben als ik in het donker door een bos moet lopen. Ik heb Stefanie stevig bij de arm gepakt en heb haar niet meer losgelaten. Ik heb de glowworms wel gezien maar zoals je begrijpt wilde ik zo snel mogelijk weer terug naar de camping. Kon er niet echt van genieten, zo in het pikkedonker, want je zaklamp moet je uit doen om ze te kunnen zien. Wat een held, he...
Die nacht was het heel koud en ik kwam erachter dat mijn slaapzak niet voldoet bij zulke temperaturen. De volgende dag weer gewandeld, een paar watervallen bekeken en de Pandini Grove wandeling gedaan. Pandini's zijn hele bijzondere bomen en het gaf een beetje een tropsiche sfeer. Daarna zijn we naar Lake St Clair gegaan. Staat op de werelderfgoedlijst en daar hebben we op het strand gratis gekampeerd. Het was zo sereen daar met een geweldig uitzicht op het meer. Je kan je voorstellen dat je s'morgens wakker wordt met de zonsopgang (want dan wordt het ineens bloedje heet in je tent) je tent opendoet, en je het meer in alle stilte ziet, een paar plukken wolk in de berg aan de overkant en een helderblauwe lucht. En stilte....Dat vergeet je niet meer.
We hebben die dag een stuk van de Overland Track gelopen. Een bekende wandeling van 5-6 dagen die van de Cradle Mountain naar Lake St Clair loopt. Daarna doorgereden naar de westkust, naar Strahan. De enige dag dat het regende. Weer erg koud dus die nacht heb ik in de auto geslapen. S'morgens hebben we lekker uitgewaaid op het strand en daarna zijn we naar Cradle Mountain gereden. Je verkijkt je heel erg op de afstanden. Je bent zo een paar uur onderweg omdat je helemaal niet snel kan rijden in de bergen. We hebben onzelf getrakteerd op een hostel, omdat het ook daar weer erg koud was. We zaten dan ook een stuk hoger nu. Annemieke was jarig en we hebben wat wijn en wat lekkers gehaald om dat te vieren. Helaas is zij die avond heel erg ziek geworden (ws water gedronken dat niet goed was). De volgende ochtend zijn Stefanie en ik gaan wandelen bij de Cradle Mountain. Wat een mooie berg. Zo krachtig en statig! Met hier en daar een paar meertjes erom heen en allerlei verschillende wandeltochten. Ik wilde op elke plaats waar ik kwam langer blijven om de verschillende wandelingen te doen en alles te zien. Helaas kan dat niet want je wil het volgende ook graag zien en je hebt maar een week. We hebben die dag 6 uren gereden om naar de oostkust te komen. Een plaats genaamd St Helens waar ik mijn 1e pelikanen heb gezien. Wow, wat een joekels!!!! Die dingen kunnen een mens in 1x doorslikken hahaha. Hugh!!!! Ook voor het eerst het witte zand met een helblauwe zee gezien. Ik was er echt een beetje door overdondert, hoor. Een klein beetje dat gevoel van een 'bounty' paradijs, je weet wel, van die reclame.Erg koud water, maar wat een plaatje. En het zand voelt als poeder, zo dun.
S'morgens de Bay of Fires gezien, wat ik zelf niet zo heel bijoznder vond, na het witte strand. We zijn naar Coles Bay gereden waar we weer gekampeerd hebben. Gratis camping met alleen een wc van 1x1. Een gat in de grond en een plank erop en that's it. Ze hadden er dan nog wel wc papier en daar kan je je gelukkig mee prijzen. Geen water en geen electriciteit. Back to Basic haha. De volgende dag heb ik Wineglass Bay gezien. Ook op de werelderfgoedlijst. Ik had het niet eens zo in de gaten, maar ik realiseerde me toen ik op het uitkijkpunt stond dat dit toch echt weer een mijlpaal voor me was. Ik herinnerde me dat ik thuis in de Lonely Planet dit was tegengekomen en mezelf in dat plaatje zag en dacht; als ik daar ben dan heb ik toch echt wel wat gezien. En nu stond ik daar! Most amazing vieuw you've ever seen! Ben naar beneden gelopen (1,5 uur) en heb met mijn voeten in het zand gestaan en het moment echt even in me opgenomen. Woehaaaaa!
De volgende dag zijn we weer terug naar Hobart gereden, want op zaterdagochtend moest de auto weer teruggebracht worden. Wat een flitsende week. Moe van alle impressies die je opgedaan hebt. Het ene hoogtepunt na het andere. Moest dat weekend echt even bijkomen.

Eergister en gister ben ik naar Port Arthur gegaan. Heb bij Eaglehawk Neck geslapen (een heel smal stukje land waar je de peninsula op en af kan rijden. Heb er een mountainbike gehuurd en veel mooie dingen gezien. Het was erg bewolkt maar dat vond ik helemaal niet erg.
Maandag vlieg ik terug naar Melbourne en kijk of ik daar werk kan vinden. Daarin ben ik nl nog steeds niet geslaagd en dat kan ik wel gebruiken voordat ik naar NZ afreis.

Nou, dit was wel weer genoeg leesvoer voor jullie denk ik hihi.

Tot gauw!