Bungy-iieieieieieiieeiieieee!!!! Woehaa wat was dat spannend. s'Morgens om half 10 inchecken bij het kantoor in de stad. Er stond al een hele rij dus het duurde wel een half uur voordat ik eindelijk aan de beurt was. Ik stond naast Phil uit Engeland die ik in Franz Josef ook al in mijn hostel had gezien. We raakten aan de praat en hij vertelde dat hij hoogtevrees had en dus best wel heel erg zenuwachtig was. Ik stelde hem gerust en zei dat ik zijn handje wel vast wilde houden als het niet meer ging hihihi. Eindelijk bij de receptie aangekomen, moet je op de weegschaal gaan staan. Wel 3 hele kilo's afgevallen sinds ik op reis ben gegaan, lol! Kwart over 10 stapten we een 4WD busje in en het was nog eens een half uur voordat we op de plaats van bestemming aankwamen. Onderweg zagen we de 43 meter bungy; de 1e ooit die het bungyjumpen commercieel heeft gemaakt. Halverwege verlieten we het asfalt en gingen we een grindpad op. Phil werd nog iets zenuwachtiger en je voelde de algemene spanning stijgen bij alle passagiers. Een meisje was al aan het huilen sinds ze bij de receptie stond omdat ze zo bang was. Ik kreeg ook best wel kriebels in mijn buik en een beetje zweethandjes...(niet doorvertellen he, is niet stoer). Het was nog een hele klim voor het busje om de steile berg op te komen, maar na een tijdje kwam eindelijk achter de bergtop de kabelbaan in zicht met in het midden het platform waar we zouden springen. De adrenaline begon nu aardig te borrelen. Bij het uitstappen begonnen de knietjes al aardig te bibberen.
Vervolgens het harnas aan en naar de gondola die ons naar het midden van de kabelbaan zou brengen. Zo sta je op solid ground en zo staar je langs je voeten de afgrond in. Ik verloor bijna mijn sleutel van het kluisje waar ik mijn waardevolle spullen in opgeborgen had. Ik liet hem vallen maar had het geluk dat het nog net in het rooster bleef hangen!
In het midden aangekomen stapten we over op een iets grotere gondola waar al mensen stonden te wachten op hun beurt om te springen. Kon ik me nog even mentaal voorbereiden. Er was glas onder je voeten zodat je de andere springers kon zien. Phil zette zijn ipod op om zich even af te zonderen. Na ongeveer 5 mensen, was ik aan de beurt. Nu echt heel erg zenuwachtig. Ik heb het al eerder gedaan in Amsterdam. Eentje van 75 m. en al jaren geleden. Ik herinner me nog steeds hoe dat voelde en had niet verwacht dat ik hier nou problemen mee zou hebben, maar mijn hartje ging aardig tekeer. Eerst kom je in een soort tandarts stoel te zitten, waar je je benen in de beugel legt zodat zij de bungy eraan vast kunnen maken. Zelfs nu ik dit type en aan dit moment terugdenk, word ik weer een beetje zenuwachtig. Toen moest ik met kleine stapjes naar het randje lopen. Hij liet plotseling de bungy vallen wat een beetje een rukje aan mijn benen gaf. Toen werd ik voor een moment echt even heel erg bang. Ik zag dat rafijn onder me en voelde ineens alle gevoel van veiligheid verdwijnen. Ik had het echt niet verwacht maar was echt even bang. Ik hield die jongen stevig vast aan zijn arm en zei; wait, wait a minute. Ik had echt even tijd nodig om weer tot mezelf te komen. Hij zei; you HAVE to let me go. Dus ja, dat deed ik dan maar hihi. Toen zei hij nog dat ik opzij moest kijken voor een foto. Ik hoorde hem wel maar het kwam totaal niet aan. Was helemaal in mijn eigen wereld. Maar toen ging de knop om. Ik dacht; je hebt dit eerder gedaan, DIT is de reden waarom je in Queenstown bent en hier heb je al zolang naar uit gekeken. Dit is het leven!!!!. Ik keek opzij of ik kon gaan, boog mijn benen, zwaaide mijn armen naar achter en nam een hele grote duik de diepte in! Armen gespreid en ik hield mijn adem in. Deze keer hield ik wel mijn ogen open hahaha. Halverwege (dus na ongeveer 4 sec. blies ik uit, ontspande en kreeg het gevoel dat ik vloog!!!!!! IK LEEF!! Op het moment dat ik de bungy me weer omhoog voelde trekken, gilde ik het uit. Ik had het gedaan, woehoe!!! Ik trok aan een koord die mijn benen los zou laten zodat ik niet meer ondersteboven zou hangen terwijl ze mij weer omhoog zouden takelen. Daar hing ik, halverwege een rafijn, boven een rivier, zon in mijn gezicht, ergens aan de andere kant van wereld. Having the time of my life! Boven bij de gondola aangekomen, was ik helemaal pumped up. Ik sprong en gilde en was zo blij! Direct na mij ging Phil. Die er nu nog banger uit zag dan die hele ochtend daarvoor. Maar wel met een vastberaden blik in zijn ogen. Ik kan me niet voorstellen dat ik zoiets ooit zou kunnen doen als ik hoogtevrees had gehad. Ik heb zoveel respect voor die jongen... Hij sprong zonder te twijfelen. Ook de armen ver gespreid, hoofd eerst en laat je maar gaan. Hij kwam met een bezweet voorhoofd weer in de gondola. Zo blij dat ie dat achter de rug had. Zo blij! Vol adrenaline en emoties hebben we elkaar omarmd en ik heb hem nog even extra verteld hoe trots ik op hem was. Maar voor hem was het nog niet over; hij zou ook nog de canyon swing doen. De hoogste ter wereld! Daar hang je aan een trapeze en ipv recht naar beneden vallen, swing je nu van de ene kant naar de andere kant. 70 meter vrije val. Hij ging op de kop!!! Weer zenuwachtig. Terwijl we anderen zagen gaan, hield hij zich stevig vast aan een paal, alsof die hem wel kon redden. Ik vergeet nooit de blik op zijn gezicht toen hij daar op de kop hing en de jongen die er werkte, op de knop drukte om hem te laten gaan. Phil was zo verrast, dat zijn ogen enorm groot werden en verschrikt zag ik hem in de diepte verdwijnen. ZO GRAPPIG!!! Na de tijd konden we de foto's en video bekijken die het bedrijf gemaakt had. Ze zijn zo mooi en de video is ook zo gaaf. Toen ik in de gondola was, was ik helemaal vergeten dat ik gefilmd werd. Ze hadden het wel verteld maar ik was totaal met mijn gedachten ergens anders. Zo grappig om jezelf terug te zien hahaha. Ik baalde alleen enorm!!! Twee dagen geleden was ik erachter gekomen dat mijn geld op is. Het enige wat ik heb is het geld in mijn beurs en ik kon me echt niet veroorloven om ook maar iets uit te geven. Phil heeft blijkbaar aangevoeld dat ik het wel heel graag wilde, maar dat ik het niet kon kopen. Toen zei hij; als het een geld probleem is dan koop ik het wel voor je. En ik wilde het ZO graag hebben. Ik kon wel janken, dat ie dat voor me wilde doen. Hij stond erop en hij heeft de kosten voor me betaald. Ik gaf hem een enorme knuffel en was hem zo dankbaar. Ongelooflijk, ik had hem net die ochtend ontmoet en nu deed hij zoiets liefs voor me. Echt een schat. We hebben nog een tijdje lekker in de zon gezeten omdat we moesten wachten tot de bus weer zou vertrekken. We hebben nog even heerlijk nagenoten van de adrenaline en iedere keer als je er even aan terug denkt (het is raar maar waar) word je weer zenuwachtig. Zo'n goed gevoel geeft het, en daardoor zo enorm het geld waard om zoiets te doen.
Ik heb Milford Sounds gezien. Een hele dag in de bus en 2 uren op een boot. De rit ernaartoe was al adembenemend mooi. Ik heb geweldige foto's kunnen schieten van wolken die halverwege een heuvel hangen. Van mist en van sneeuw en zon. Watervallen enz enz. Er zijn mensen die in de bus in slaap vallen omdat ze de avond ervoor uit zijn geweest; zij missen zoveel!!! En dan aangekomen bij de sounds, stap je op de boot. Ik had zo'n geluk want het had er heel veel geregend en juist vandaag scheen de zon de hele dag!! Het is hier weel heel anders dan de Marlborough Sounds. Deze bergen zijn hoger en het zijn eigenlijk fiorden. Je komt echt ogen tekort als je daar bent. Het is er stil en zo vredig. Op een zeker punt gooide de kapitein de motor uit en vroeg iedereen om stil te zijn en even naar de vogels te luisteren. Vogels hoor je over heel NZ en ik genoot nu even heerlijk van de stilte. Het werkt bijna meditatief. Je bent voor een moment even heel dicht bij jezelf en je bent je enorm bewust van je omgeving, waar je bent en hoe je je voelt. Zo mooi... En dan op de terugweg de geweldige zonsondergang. Het wordt hier tussen half 7 en 7 uur donker. 7 uur is het echt donker en zie je de sterren aan de hemel staan. De vele verschillende kleuren in de lucht en de bergen die je ziet tijdens de zonsondergang, is breath taking. Ik kan daar zo van genieten...
Op dit moment ben ik in Dunedin. Nog 2 weken en dan vlieg ik naar Australie, om de 1e twee maanden zowiezo even flink te gaan werken om geld te verdienen. Omdat ik geen geld heb voor accomodatie heb ik weten te regelen dat ik kan werken voor gratis overnachting. Ik werk 3 uren per dag; bedden verschonen, wc's en badkamers schoonmaken, keuken schoonmaken en stofzuigen. Er zijn veel mensen die eten achterlaten in de koelkast of er is een spciale 'free food' plank. En daar liggen soms de lekkerste dingen bij. Zelf een heerlijk chocolade muffin, wat echt een enorme traktatie is...You know I am a chocoholic . Maar goed het is dus de ideale regeling en zo weet ik mijn tijd hier toch nog goed te overleven. Het regent hier wat meer maar dat geeft niks. Ik merk dat ik het ook wel even lekker vind om eens niet zo veel te ondernemen. Ik heb afgelopen nacht 11 uren geslapen. Ben dan ook enorm verkouden en had de rust wel even nodig denk ik. Vanmiddag naar een art gallery en misschien een museum en/of naar de haven en lekker rustig aan doen.