In het hostel waar ik werkte had ik zo'n lieve collega. Jacinta is een local uit Auckland en huurt een huisje vlakbij het strand van Dunedin. Omdat haar meubels er nog niet waren, verbleef ze zo lang in dit hostel. We deelden samen een kamer en ik kon zo leuk met haar kletsen. Ze was enorm behulpzaam en hield zoveel rekening met de mensen om haar heen dat ze de neiging had om zichzelf een beetje weg te cijferen. Ze werkte veel te veel voor alleen gratis accomodatie. Andere meiden die achter de bar werkten probeerden bij de baas nog wel eens voor haar op te komen door te zeggen dat ze haar eigenlijk moeten betalen. Het was raar om afscheid van haar te nemen. Ik vond Dunedin niet zo'n leuke stad, geen mooie haven en veel industrie terrein, maar ik had het leuk gehad met haar en had haar leren kennen. Ze probeerde haar leven weer wat op rails te krijgen en ik denk dat ze daar heel goed mee bezig is. Ik wou dat ze lekker een eindje met me mee had kunnen reizen, dat ze even alles kon vergeten en alleen maar hoefde te genieten van wat NZ eigenlijk te bieden heeft. Maar ja dat gaat niet, he. Zij bleef achter en ik wenste haar oprecht het allerbeste toe.

Op naar Lake Tekapo. We gingen weer landinwaarts. Mieke reisde met me mee. Ik geloof dat ik al eerder over haar verteld heb? Samen met haar heb ik de Tongariro Crossing gelopen en ik kwam haar nu toevallig in hetzelfde hostel tegen. Super natuurlijk! Kon ik gewoon weer lekker nederlands spreken. Onderweg stopten we bij Lake Pakiko, waar je Mt Cook aan de andere kant kon zien liggen. Immens, zeg! Wat een machtige berg is dat. Maakt wel indruk op een mens. Lake Tekapo is erg vredig. Een heel klein dorp aan de rand en een heel schattig klein kerkje op een heuveltje wat nog steeds gebruikt wordt voor bruiloften. Wat een plaatje. Met de bergen er omheen (het leek een beetje op Lake Wanaka) en de stilte die je omringt terwijl je op de zonsondergang wacht, voelt het als een droom. Je kan je voorstellen dat je in zo'n omgeving met de juiste gezelschap de mooiste gesprekken kan voeren. Ik was hier met Mieke en het was reuzegezellig. Na het eten waren we allebei zo moe van het niks doen, dat we om 19.00 uur al het gevoel hadden dat we op bed wilden hihi. Hoezo lui??!!

Ik ben maar 1 nacht gebleven en ben toen naar Christchurch gegaan.
Ik hou van Christchurch. Wat een stad. Het heeft een beetje van alles. Het is groot, maar het voelt niet zo. Er is in het centrum de Cathedral Square, waar je terrasjes hebt, een groot schaakbord die de hele dag in gebruik is, artiesten, muzikanten, elke dag 1 of 2 markten en...mooie weer!!! Hier was het tussen de 25 en 30 graden, dus de zomerse kleren maar weer aan. Aan de westkust is het behoorlijk koud geweest en regenachtig en ik ben er wel achter: ik kan er gewoon niet zo goed tegen...Genieten dus. Ik bracht mijn dagen door met Phillipe uit Frankrijk die ik in Lake Tekapo ontmoet had. Mieke zou 2 dagen later komen. Phillipe had zijn enkel behoorlijk verstuikt en kon niet veel lopen. Geeft niks, want Christchurch nodigt je uit om het even lekker rustig aan te doen. In elke stad waar ik kom, bezoek ik wel een Art Gallery. Ik merk dat ik dat toch wel interessant vind, ondanks dat ik dat thuis nooit deed. Die van Christchurch heb ik erg van genoten. De stad heeft een groot park waar mensen in joggen, volleyballen, de hond uitlaten, in het gras liggen lezen enz. Heerlijk!
Maar toen nam de dag een andere wending. Ik kreeg een mail met het nieuws dat tante Hennie overleden is. Dit is de zus van mijn moeder en ook zij is aan kanker overleden. Niemand wist hier vanaf omdat zij dat zo wilde en dit nieuws kwam wel erg rauw op mijn dak. Het heeft maar 5 weken geduurd sinds ze ervan wisten en de dag dat ze overleed. Twee zussen gedoemd tot hetzelfde vonnis. Als er een hemel is, zouden ze elkaar dan nu weer ontmoeten? Ik hoop van wel. Ze hebben elkaar vast veel te vertellen. Twee engelen, twee mooie vrouwen die allebei zo speciaal voor me waren. Ik heb altijd een zwak voor tante Hennie gehad en ik weet dat wij een speciale band hadden ook al zagen we elkaar niet vaak. Ik gun haar vrede want ze heeft het verdient.
Zo zie je maar weer, het leven gebeurd je. Ik ken nu 3 meiden (of vrouwen moet ik nu eigenlijk zeggen) die een kindje verwachten. Zoiets speciaals en ik kijk er naar uit om deze nieuwe mensjes te verwelkomen in de wereld en om ze te leren kennen. Iedere keer als ik een echo zie van de kleine van Johan en Femke, heb ik een glimlach van oor tot oor. Ik wist niet dat het zo speciaal kon zijn om tante te worden. Ik word er gewoon helemaal blij van.
En dan krijg ik ook nieuws van iemand die overlijd. En ja, dat hoort ook bij het leven, ik denk dat we dat allemaal wel weten. Tante Hennie wist dat ik op reis was en wilde niet dat ik voor haar terug zou komen. En dus ga ik door en geniet ook voor haar.
Ik heb afscheid genomen van Nieuw Zeeland en zit sinds maandag in Perth (West Australie). Het was een gek gevoel om te gaan. Een hoofdstuk afgesloten. NZ heeft me zoveel moois laten zien en ik had er zeker nog veel langer kunnen blijven. Als ik er had kunnen werken. Ik heb zo enorm genoten en kan het zeker iedereen aanraden die erover denkt om daar heen te gaan. Wat een wereld!
Een nieuw hoofdstuk gaat beginnen. West Australie en hopelijk snel aan het werk!